منابع
الف) همه منابع انتخاب شده براى فرهنگ نامه مىبایست از آثار معتبر باشد.
ب) چنان چه در ارتباط با مدخلى، مطلب مهمى در منابع رشتهاى دیگر وجود داشته باشد، استفاده از آن منابع نیز(با هماهنگى گروه تدوین فرهنگ نامه)لازم است. مثلاً براى استفاده از برخى مطالب منطقى باید به منابع فلسفى نیز مراجعه کرد.
ج) در انتخاب منابع براى استخراج و نگارش مطالب، آثار مهم مکاتب و مشارب مشهور، دورههاى تاریخى، شخصیتهاى درجه اول علوم و شخصیتهاى تاثیر گذار مورد توجه مىباشد.
د) در ارجاع به منابع، رعایت امور ذیل ضرورى است:
۱ - نشانى مطالب مختلف یک مقاله چه نقل قول مستقیم و چه غیر مستقیم با ذکر شماره ذیل هر ستون آورده مىشود.
۲ - اگر بخواهیم مطلبى را از چند منبع نقل کنیم، منابع به ترتیب تاریخى نوشته مىشود.
۳ - آثار مختلف یک فرد به ترتیب الفبایى در منابع ذکر مىشود.
۴ - اگر بخواهیم چند منبع را پشت سر هم ذکر کنیم،براى تفکیک آنها از نقطه ویرگول استفاده مىکنیم.
۵ - مشخصات منابع مورد استفاده در فرهنگ نامه در دو جا آورده مىشود؛ ذیل هر مدخل، و در پایان هر جلد فرهنگ نامه.
۶ - شیوه آدرس دهى ذیل هر مدخل به صورت ذیل مىباشد:
الف - (در مورد کتب): نام خانوادگى مشهور نویسنده، نام مشهور کتاب، مترجم، جلد، صفحه
ب - (در مورد نشریات): نام خانوادگى مشهور نویسنده، عنوان مقاله، عنوان نشریه، شماره مسلسل، تاریخ نشر، صفحه.
۷ - شیوه آدرس دهى در پایان فرهنگ نامه(کتابنامه) به صورت ذیل مىباشد:
الف - (در مورد کتب): نام خانوادگى، نام کتاب، مترجم، مصحح و محقق، ناشر، محل نشر، تاریخ نشر، نوبت نشر
ب - (در مورد نشریات): نام نشریه، شماره مسلسل، تاریخ نشر
۸ - منابعى که مجلدات آن داراى شماره صفحات پیوستهاند؛ مانند «منطق ارسطو» و منابعى که عناوین خاص آن کفایت از ذکر شماره جلد مىکند؛ مانند «الشفا، المدخل» از ذکر شماره جلد آنها پرهیز مىشود.
۹) در صورت نیاز به ذکر نام اشخاص در متن مقاله، از ذکر القاب اجتناب مىشود، مگر در مواردى که لقب و عنوانى غالبا همراه نام شخص آورده مىشود مثل آخوند خراسانى، شیخ انصارى، امام خمینى.
۱۰- نام پدید آورندگان به فارسى نوشته مىشود، مگر آن که نامى به غیر فارسى علم شده باشد؛ مانند« کاشف الغطا » و عناوین کتاب همانند کتاب (فارسى یا عربى) نوشته مىشود، در مورد نام پدید آوران و منابع از« فهرست اعلام (تهیه شده در همین مرکز) » استفاده مىشود.
۱۱ - در استناد به منابع باید ارجاعات به نسخهاى باشد که از طرف واحد فرهنگ نامه معرفى شده است.
۱۲ - براى استناد به قرآن کریم به این صورت عمل شود:بقره (۲) آیه ۲۵۴
۱۳ - ارجاع به آیات کتاب مقدس به این صورت خواهد بود : (حزقیال: ۱۵/۲۷) ؛ یعنى آیه ۱۵ از باب ۲۷
۱۴ - در مواردى که میسر باشد، نشانى به گونهاى داده مىشود که در چاپهاى متعدد مشترک باشد؛ مثلاً در منابعى که مطالب آن ذیل عناوینى خاص با ترتیبى ویژه، مرتب شدهاند؛ مانند: واژه نامهها، تراجم، قاموسها، فرهنگ نامهها و دائرة المعارفها با عبارت«ذیل...» یعنى ذیل عنوان مورد نظر، نشانى آن ذکر مىشود؛ هم چنین در مواردى مانند مثنوى مولوى، شماره دفتر و بیت و مانند آن ذکر خواهد شد و نیازى به آوردن شماره جلد و صفحه نیست.
ویرایش
الف) قواعد
یکى از ضروریات نگارش فرهنگ نامه رعایت نثر، معیار و قواعد پذیرفته شده در قلمرو دستور زبان است،هر چند همه مقالات فرهنگ نامه ویرایش مىشود، اما نگارندگان نیز باید اصول مربوط به درست نویسى را رعایت کنند.
ب) علائم
۱) در فرهنگ نامهها علامتهاى مختلف اختصارى، ویرایشى و مانند آن به کار مىرود، این علائم که در چاپ فرهنگ نامه به کار مىرود، در نسخ دست نویس نیز باید رعایت گردد.
۲)علامتهاى « ص »، « س » و « ع » در مورد معصومین علیهم السلام و نیز علایم« ره »،« رض » و « قده »، داخل پرانتز قرار مىگیرند؛ مانند حضرت على(ع)، فاطمه (س)، سید رضى(ره)
۳ )هر گونه نقل قول مستقیم، داخل گیومه گذاشته مىشود.
۴ )در صورتى که مطلبى از منبعى به طور مستقیم نقل شده و مشابه همان مطلب با عبارتى متفاوت در منبع دیگرى نیز آمده باشد، براى ارجاع به منبع دوم، قبل از آن منبع،علامت اختصارى«ر.ک» آورده مىشود؛ مثلاً در متن گفته مىشود:« فالبرهان قیاس مؤتلف یقینى » (الشفا، البرهان، ۷۸؛ ر.ک: المنطقیات)
هم چنین در جایى که به منبع تکمیلى جهت مطالعه و تحقیق بیشتر در باب موضوع مورد نظر ارجاع داده مىشود، از این علامت استفاده خواهد شد؛ مثلاً در متن گفته مىشود:«الفصل هو المحمول على کثیرین مختلفین بالنوع على طریق أى شىء هو فى جوهره» ( المنطقیات،۱/۴۳۳؛ر.ک:منطق المشرقین، ۹ و ۱۸ )
ج) ویرایش فنى
۱)شیوه ویرایش ادبى و فنى و علایم مربوط به آن به عهده ویراستاران مقالات است.
د) اعداد
۱ ) اعداد ترتیبى مانند « امام سوم » و اعدادى که صفت باشند، مانند« هفت آسمان » یا « کلیات خمس » به حروف نوشته مىشوند ، در سایر موارد به رقم نگاشته خواهد شد؛ مانند:(سال ۱۲۰۰ق)
۲ ) قرن به صورت ترتیبى و با حروف نوشته مىشود، مانند (قرن هفتم)؛ اما چنان چه بخواهیم آن را به اختصار ذکر کنیم، با رقم نوشته خواهد شد؛ مانند(ق ۱۲)
۳) سال تولد و وفات بر اساس فهرست اعلام ( تهیه شده در مرکز ) آورده مىشود.
۴ )در ذکر تاریخ حوادث، چنان چه حادثه صرفا مربوط به جهان مسیحى و غیر اسلامى باشد، از تاریخ میلادىاستفاده مىشود و اگر مختص جهان اسلام باشد صرفا تاریخ هجرى( شمسى یا قمرى، حسب مورد) نوشته خواهد شد و اگر مشترک باشد و یا مختص جهان اسلام، اما مربوط به دورهاى باشد که تاریخ رسمى آن میلادى بوده، سال هجرى و میلادى هر دو نوشته مىشود.
۵ )در بخش بندىها، تقسیم بندى اول(اصلى)با اعداد به صورت رقمى، و تقسیم بندى دوم با حروف ابجد، و تقسیم بندى سوم با اعداد به صورت حرفى نشان داده مىشود. ضمنا در هر مرحله جاى شروع هر بخش، قدرى عقبتر خواهد رفت؛ مانند:
۱)......
۲)......
الف)......
ب)........
اول).......
دوم)........
۱- در نقل قول مستقیم نام نویسنده کتاب ذکر نمىشود مگر در صورتى که : ابداع کننده ى نظریه و یا اصطلاح خاصى باشد و در موارد دیگر فقط به ذکر نام منبع اکتفا مىشود.
۲- اگر معناى مورد نظر از طریق اصطلاح به اندازه کافى روشن نباشد و یا در زبان طبیعى بیش از یک معنا داشته باشد
و یا در اصطلاح نامه در معناى خاصى مورد استفاده قرار گرفته و یا در معناى وسیعترى از زبان طبیعى به کار رفته است، براى مشخص کردن معناى مورد نظر از یادداشت دامنه استفاده مىشود. در حقیقت یادداشت دامنه براى رفع هر گونه ابهام معنایى در اصطلاح و یا توسعه و ضیق در دایره مفهومى اصطلاح آورده مىشود.
مقالات فرهنگ نامه 
ورود كاربران
ip شما:
